کومه له و کارگران در کردستان به مناسبت 26 بهمن روز کومه له

خسرو بوکانی

با نگاهی گذرا به تاریخ سیاسی کردستان بویژه از سال 57 و از مقطع شروع فعالیت علنی کومه له به این سو، شاهد ظهور پدیده ای جدید در کلیه شئون اجتماعی هستیم. این پدیده جدید که در حال ریشه دواندن و نشو و نما بود، هویت خود را با دفاع از ارزش های برابری طلبانه و عدالت خواهانه تعریف کرده و بر بطن اوضاع سیاسی پس از اصلاحات ارضی و حرکت های اعتراضی و مسلحانه سال های 46-47روز به روز دامنه اشاعه فرهنگ و دیالوگ عدالت خواهانه خود را در بین طبقات و اقشار توده های ستمدیده مردم کردستان وسیع تر و گسترده تر کرد. عدالت محوری به عنوان وجه غالب این رویکرد سیاسی نوین در کردستان در بین کارگران، دهقانان و روستائیان، زنان، دانش آموزان و دانشجویان و عموما توده های مردم کردستان جلب نظر کرده و در مدت کوتاهی پس از سرنگونی سیستم سلطنتی به یکی از روندهای اصلی فکری و عینی جامعه کردستان بدل گشت.

اگر جامعه کردستان از منظرسیاسی تا آن مقطع تحت تاثیر فرهنگ و مناسبات سیستم پادشاهی حاکم و نهایتا از ناسیونالیسم شایع در دیگر بخش های کردستان در کشورهای هم جوار بویژه عراق متاثر بود، ولی با به عرصه آمدن این جریان نوظهور که پس از قیام 57 و دربیست و ششم بهمن ماه همان سال و به مناسبت جانباختن رفیق محمد حسین کریمی خود را کومه له نامگذاری کرد، فضای سیاسی جامعه کردستان به مرور بطور شگرفی متحول کرد.

تاریخ مناسبات اجتماعی و روابط حاکم در قبل از آن مقطع به پیروی از سیستم سرمایه داری حاکم نشانگر حاکمیت مطلق ارزش های سرمایه سالار و دیدگاه تحقیرآمیز نسبت به کارگران و اقشار زحمتکش جامعه بود. از این مقطع تاریخی است که در کردستان مردم عاصی از سنت های ارتجاعی و مناسبات نابرابر اقتصادی و اجتماعی در ابعاد توده ای به گرایشات چپ که تا آنزمان به شدت از سوی حاکمیت پادشاهی مورد سرکوب قرار گرفته بودند، گرایش پیدا کرده و به فعالین دیدگاه چپ جامعه تبدیل شدند و کومه له به عنوان یک جریان چپ و کمونیست یکی از مطرح ترین جریاناتی بود که مورد استقبال توده های کارگر و زحمتکش مردم کردستان قرار گرفت.

با وجود اینکه در آن دوران بیش از یک دهه از فعالیت زیرزمینی و پراکنده این تشکیلات نوپا نگذشته بود و به شکل علنی و رسمی شناخته شده نبود، ولی حضور کادرها و اعضا آن در بین کارگران و زحمتکشان جامعه و فعالیت های تبلیغی و ترویجی آنان با محوریت آزادی و برابری و ضرورت مشارکت توده های کارگر و زحمتکش در اداره جامعه، به سرعت مقبولیت اجتماعی پیدا کرد و توده های تشنه آزادی و بیزار از تبعیض و نابرابری را مجذوب ایده های عدالت خواهانه خود کرد.

عدم شفافیت فکری و نظری و حتی دیدگاه التقاطی نسبت به مارکسیزم و عدم انسجام تئوریک پیرامون آموزه های مارکس و انگلس و بسیاری از کاستی های دیگر مانع آن نبود که توده های کارگر و زحمتکش شهری و روستایی، این سازمان و تشکیلات نوپا را متفاوت با احزاب وجریانات ناسیونالیست  ندانند که فعالیت تاکنونی شان در جهت ادامه مناسبات نابرابر و استثمارگرانه و شیوه تولید سرمایه داری بود، زیرا خطوط عمده تبلیغی و فعالیت عملی و روزمزه این جریان جدید دقیقا در تضاد با مناسبات نابرابر حاکم قرار داشت و تامین هژمونی طبقه کارگر و ضرورت مداخله کارگران و زحمتکشان در اداره شورایی امور جامعه و نهایتا ضرورت وقوع انقلاب اجتماعی و رهایی جامعه از ستم و استثمار سرمایه داری، وجه غالب و هویت اصلی این سازمان نوپا بود.

این مشخصه جدی و وجه مهم هویتی ضمن اینکه در سالیان بعد و با تشکیل حزب کمونیست ایران شفافیت بیشتری یافت و پروسه تکاملی خود را با اتکا به مارکسیزم انقلابی پیمود و همچنین سرمایه گرانبهایی شد درجهت اثبات عدم مشروعیت سازمان موسوم به زحمتکشان در پروسه جدائی شان از کومه له و حزب کمونیست ایران، همزمان وظایف و رسالت خطیری را در زمینه های سیاسی و مبارزاتی و اجتماعی برعهده کومه له گذاشت که از آن جمله می توان به مشارکت دادن هرچه بیشتر زنان در سیاست و مبارزه انقلابی، دفاع پیگیر از آزادی بیان و تشکیل اجتماعات، حمایت از دهقانان در مقابل خان ها و اربابان و کمک به ایجاد اتحادیه های دهقانان در نقاط مختلف، کمک به بسط و گسترش آزادی های دمکراتیک در کردستان، افشا و طرد سیاست های لیبرالی و سازشکارانه احزاب و سازمان های ناسیونالیست و مذهبی در کردستان در بند و بست و روابط با جمهوری اسلامی و از همه مهمتر دفاع ازمطالبات کارگری در کردستان و در اولویت قرار دادن سازمانیابی کارگری و توجه ویژه به ایجاد اتحادیه ها و سندیکاهای کارگری درشهرها و مناطق مختلف کردستان، اشاره کرد.

بر همین اساس و تا زمانی که شهرهای کردستان از سوی رژیم اشغال نشده بود و کومه له در شهرهای کردستان پایگاه و مقر نظامی و دفاتر سیاسی داشت، در تمامی عرصه هایی که در بالا به آنها اشاره شد کمک به امر سازمانیابی کارگری یکی از اولویت های جدی کومه له بود. به عنوان مثال در اکثر شهرها تشکل های مدنی، کمیته های زنان، کمیته های دانش آموزان، اتحادیه های دهقانان، کمیته ها و سندیکاهای کارگری و…. تشکیل شدند و در مدت کوتاهی که خلا حاکمیت رژیم در این مناطق وجود داشت، خدمات شایانی انجام دادند و در ارتقا سطح آگاهی مردم موفقیت های چشمگیری کسب کردند.

کار و فعالیت مستمر تبلیغی در زمینه حقوق و مطالبات کارگری در کارگاه ها و در میان کارگران شاغل درکوره های آجرپزی و کارگران ساختمانی و مزارع و محلات کارگرنشین تاثیرات بسزایی بجا گذاشت و کارگران هرچه بیشتری را نسبت به حقوق پایمال شده شان آگاه کرد. بدون شک فعالیت های انجام گرفته دراین دوره که منجر به تشکیل سندیکاها و اتحادیه های کارگری در بسیار از نقاط کردستان شد، بسیار حائز اهمیت هستند و همین امر نطفه تشکیل تشکل رزمنده اتحادیه صنعتگر در سنندج در سال های خفقان دهه 60 بود که می توان این تشکل را تنها تشکل مستقل و رادیکال کارگری با تعداد قابل توجه کارگران عضو آن در آن مقطع زمانی در کل ایران به شمارآورد.

بدون شک با توجه به تشتت فکری و تئوریکی که در آن مقطع زمانی در میان کل چپ ایران وجود داشت، کومه له نیز از نقایص و کاستی های فراوانی دراین زمینه رنج می برد ولی به مرور بویژه با تاسیس حزب کمونیست ایران درسال 62 تا حدودی بر این کمبودها فائق گشته و روند توجه ویژه کومه له اینبار به عنوان سازمان کردستان حزب کمونیست ایران به حیات و سرنوشت طبقه کارگر در کردستان و ضرورت تقویت جنبش کارگری در اشکال گوناگون ادامه پیدا کرد و اهتمام ویژه به برگزاری مراسم های اول ماه مه روز جهانی کارگر در ابعاد کوچک و بزرگ با توجه به فضای سیاسی و امنیتی، طرح و تبلیغ خواست ها و مطالبات کارگری در کردستان در نشریات و رسانه های حزبی، برقراری ارتباط تنگاتنگ فعالین با کارگران در محل کار و کمک به حل مشکلات آنان و دفاع از آنان در مواجه با کارفرما و دولت، تلاش در جهت تسهیل امر ایجاد تشکل های کارگری و فعالین، کمک به فراهم سازی زمینه و بستر مناسب به منظور پیوند دادن مبارزات کارگری در کردستان با سراسر ایران، تلاش های مستمر به منظور جلب حمایت و پشتیبانی دیگر جنبش های اجتماعی ازجمله جنبش دانشجویی و جنبش زنان ازخواست ها و مطالبات طبقه کارگر در کردستان و بسیاری دیگر از فعالیت های روتین انجام گرفته، از اولویت های کومه له دراین دوره بوده اند.

درپایان لازم است که تبریکات صمیمانه خودم را به مناسبت چهل و یکمین سالگرد اعلام موجودیت علنی کومه له  به طبقه کارگر و فعالین حزبی و مردم انقلابی کردستان اعلام کرده و با ادامه راه سرخ و پر افتخار رفیق محمد حسین کریمی و دیگر جانباختگان صفوف کومه له و حزب کمونیست ایران و تمامی جانباختگان راه آزادی و سوسیالیسم، یاد عزیزشان را گرامی می داریم.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

WordPress Image Lightbox Plugin