سخنی به مناسبت روز معلم در ایران

امروز یکشنبه 12 اردیبهشت روز معلم در ایران است. از نظر معلمانِ مبارز، مناسبت روز معلم روز جانباختن ابوالحسن خانعلی، معلم ۲۹ سالهِ دروس فلسفه و زبان عربی است. این معلم مبارز روز ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۴۰ با گلوله اسلحه رئیس کلانتری بهارستان جانباخت. در آن روز هزاران معلم در اعتراض به پائین بودن میزان حقوقشان در مقابل مجلس شورای ملی تجمع کرده بودند.

بدنبال این رویداد و تداوم تظاهرات و اعتصابات معلمان در روزهای بعد، تغییراتی در زمینه حقوق معلمان به رژیم شاه تحمیل شد و روز ۱۲ اردیبهشت، یعنی روز کشته شدن “خانعلی” به عنوان روز معلم اعلام گردید. از آن پس تاکنون طرفداران واقعیِ آزادی و توده معلمان مبارز، این روز را به این اعتبار به عنوان روز معلم می شناسند.

اما از نظر رژیم، مناسبت روز ایرانی معلم به ترور مرتضی مطهری از آخوندهای نظریه پرداز رژیم اسلامی مربوط می شود که روز ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸ به دست گروه فُرقان در تهران ترور شد و خبر آن با یک روز تاخیر اعلام شد.

اما در سطح جهانی روز پنجم اکتبر به عنوان روز جهانی معلم اعلم شده است. این روز در سال ۱۹۹۴ توسط سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی سازمان ملل (یونسکو) و سازمان جهانی کار (آی ال او) به عنوان روز جهانی معلم نامگذاری شد. هدف از اعلام چنین روزی “بها دادن به معلمان، قدردانی از آنها و بررسی مشکلاتشان در سراسر دنیا ” اعلام شده است.

بر اساس آمارهای “یونسکو” یک سوم معلمین در جهان، زیر خط فقر زندگی می کنند. این در حالی است که سرمایه داران، دانش را چون کالا می فروشند و از قِبَل زحمات معلمان سودهای نجومی به جیب می زنند. روز جهانی معلم برای کارگران آگاه نیز یادآور بی حقوقی های تحمیل شده به همه زحمتکشان جامعه، ارج نهادن مبارزات آنها علیه این بی حقوقی ها، بازنگری دستاورد های آنان و ضرورت دفاع از مطالباتشان می باشد.

از آنجایی که اولین جرقه های اندیشیدن، در مدارس زده می شوند و شکوفا می گردند، جهانِ امروز بیش از هر زمان دیگری به معلمانی متخصص، آسوده خیال، کم دغدغه و با روحیهِ متعالیِ انسانی، نیازمند است. اما آیا در جامعه ایران حرمت و منزلت معلم آنگونه که شایسته است، حفظ می شود؟ آیا به معلمان که از اقشار زحمتکش جامعه اند، چنان توجهی می شود که بی غم از نیازهای مادی به تقویت و ارتقاء دانش و دانستنی های خویش بپردازند؟ واقعیات زندگی روزمره معلمان، بیانگر این است که بیشتر معلمان بیش از آنچه که می باید به فکر ارتقاء دانش و آگاهی خود باشند، اجباراً به دنبال یافتن کار دوم و سوم هستند. بیش از سه چهارم معلمان ایران زیر خط فقر زندگی می کنند و بقیه نیز با داشتن شغل دوم و سوم و بهره برداری از درآمد همسر خانواده شان خود را از زیر خط فقر بیرون کشیده اند. در کنار این دسته از معلمان زحمتکش، مجموعه ای از جاسوسان و تربیت شدگانِ رانت خوارِ حوزه های ضد علمیه حضور دارند که مسئول اجرای طرحهای ضد فرهنگی و تحقیرآمیز رژیم در مراکز آموزشی هستند. وضعیت معیشت معلمانِ بازنشسته به‌مراتب اسفبارتر است،معلمان بازنشسته که دوران جوانی و میان‌سالی، توان  خود را با حقوق ناچیز و تحمل همه این سختیها در خدمت به امر آموزش و پرورش در این کشور صرف کرده اند، در دوران کهن‌سالی بجای برخورداری از آرامش و آسایش، در نهایتِ  تنگدستی زندگی می کنند.

اما مشکلات زندگی این بخشِ محروم جامعه، تنها در این خلاصه نمی شود که از یک زندگی شایسته برخوردار نیستند، بلکه به آنان تحمیل می شود که مروج آموزش و پرورشی هم باشند که عمیقا با خرافه و ارتجاع در هم آمیحته است. یکی از رنج های بزرگ معلمان شریف و مبارز، نفوذ مذهب در امر آموزش و پرورش است. معلمان ایران محکوم اند که از نزدیک شاهد اجرای طرح های ارتجاعی رژیم در مراکز آموزشی  از جمله جدا سازی جنسیتی، فرستادن دانش آموزان به مشاهده جبهه های جنگ هشت ساله ایران و عراق، تحت عنوان کاروان راهیان نور و غیره روبرو هستند.چنین شرایطی است که تن معلم را خسته و فرسوده و روانش را پریشان و آزرده میسازد.

معلمان ایران خواستار افزایش حقوق بالاتر از خط فقر، برخورداری از بیمه کارآمد، همسان سازی حقوق بازنشستگان و شاغلان، تامین معیشت و منزلت بازنشستگان متناسب با کرامت انسانی آنها، برخورداری تمام کودکان از آموزشِ با کیفیت و رایگان به خصوص در مناطق محروم، اِستاندارد سازی و ایمن سازی مدارس، برخورداری دانش آموزان از امکانات تفریحی و فرهنگی و توقف سیاست پولی سازی آموزش و پایان دادن به پرونده سازی و امنیتی کردن فعالیت معلمان، هستند.

معلمان زحمتکش و محروم در ایران، انسانهای شریفی هستند که خواسته های عادلانه ای دارند و شایسته گسترده ترین و پیگیر ترین پشتیبانی هستند. جمهوری اسلامی به جای رسیدگی به خواسته های برحق آنان، با زندانی کردن و اخراج، به این خواسته ها پاسخ میدهد.

با اینهمه علیرغم فشارها و سرکوب گری ها، مبارزه معلمان برای تحقق خواسته های برحق و عادلانه شان، برای آزادی همکارانشان بدون وقفه ادامه دارد. دستگیری ها، اخراج ها، ایجاد محدودیتهای شغلی و غیره، معلمان را مرعوب نکرده و از پیگیری خواسته ها باز نداشته است.

روز معلم را به همه معلمان مبارز، زحمتکش و دلسوز شاد باش می گوئیم و اطمینان داریم که جنبش کارگری و جنبش معلمان ایران در یک صف متحد، همراه با همه زحمتکشان و محرومان و ستمدیگان این جامعه، سرانجام بساط رژیم ارتجاعی و ضد مردمی جمهوری اسلامی را از صحنه سیاسی ایران جمع خواهند کرد.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

WordPress Image Lightbox Plugin