جنبش ما به تکامل تاکتیک ها، به ساختن ابزار ، به درس گیری از اشتباهات، نیاز حیاتی دارد

امروز دوشنبه ۲۴ آبان سالگرد خیزش مردمی آبان ۹۸ است. دو سال پیش در چنین روزی اعلام ناگهانی و بدون مقدمه سه برابر شدن قیمت بنزین، به مثابه جرقه ای در انبار باروت، ملیونها نفر از مردم معترض را در سرتاسر ایران به حرکت در آورد. این اعتراضات که عمدتا در محلات کارگری و فقیر نشین شهری متمرکز بود، در مدت کوتاهی بیش از ۱۹۰ شهر ایران را در بر گرفت. اعتراضات ابتدا مسالمت آمیز بودند، اما رفتار وحشیانه نیروهای سرکوبگر آنرا به خشونت کشاند و خیزش عملا به یک قیام عمومی تبدیل شد. شعارها سریعا از مسئله گرانی نرخ بنزین فراتر رفت و کل حاکمیت جمهوری اسلامی را نشانه گرفتند. تهاجم نیروهای رژیم نه تنها مردم به میدان آمده را مرعوب نکرد، بلکه برعکس جسورانه تر به مقابله با نیروهای سرکوبگر پرداختند. خیابانها شکل میدان جنگ به خود گرفتند. در یک سوی این نبرد مردمی بودند با دستان خالی و خشم فروخفته ای که طغیان کرده بود و در سوی دیگر رژیمی که همه نیروی تا دندان مسلح خود را به میدان آورده بود. سبعانه به صف تظاهرکنندگان حمله ور می شدند و مستقیما با سلاح های جنگی به سوی مردم شلیک می کردند. ساختمانهای دولتی، خودروهای پلیس، بانکها به آتش کشیده شدند. در این میان عوامل رژیم که در میان تظاهرکنندگان جاگرفته بودند، با هدف تفرقه اندازی و لوث کردن انگیزه های خیزش مردم، به آتش زدن مغازه ها و محل کسب و کار مردم می پرداختند، که در بیشتر موارد با هشیاری و اقدام به موقع افراد آگاه و پیشرو این توطئه خنثی می شد.

این خیزش به مدت یک هفته ادامه یافت. رژیم برای جلوگیری از انتشار اخبار آن، شبکه انترنت و تلفن موبایل را برای مدت چند روز قطع نمود. تنها بعد از وصل شدن مجدد خطوط ارتباطاتی بود که هم ابعاد شرکت میلیونی مردم در این اعتراضات آشکار شد و هم درجه سبعیت رژیم نسبت به مردم معترض جلو چشم مردم جهان به نمایش درآمد.

سازمان عفو بین‌الملل در گزارشی که مبتنی بر تحقیقات چند ماهه است می گوید: «به جز چهار مورد، همه قربانیان بر اثر اصابت گلوله‌های نیروهای امنیتی – از جمله اعضای سپاه پاسداران و بسیج و مأموران نیروی انتظامی – جان باخته‌اند؛ گلوله‌های مرگبار این نیروها اغلب به سمت سر یا بالاتنهٔ قربانیان شلیک شده، و این نشان می‌دهد که هدف آنان شلیک به قصد کشتن بوده‌است.» در موردی همچون ماهشهر، تصاویر نشان می‌دهند که نیروهای سپاه پاسداران با استفاده از سلاح‌های نیمه سنگین جنگی، همچون دوشکا و تیربار، معترضان را هدف قرار دادند.

خبرگزاری فرانسه در گزارشی تحقیقی نشان می‌دهد که بیش از ۷۵۰ تصویر و ویدئو از تیراندازی توسط نیروهای امنیتی و کشته و زخمی شدن معترضان ضبط شده است. در مورد جانباختگان خیزش آبان ۹۸ ، رژیم هرگز آمار دقیق و روشنی را اعلام نکرد. اما منابع مردمی و گزارشهای قابل اتکا شمار کشته شدگان را بیش از ۱۵۰۰ نفر و زخمی شدگان را بیش از ده هزار تن ذکر می کنند. در میان جانباختگان ۲۳ کودک دیده می شوند. در جریان خیزش و در روزهای بعد از آن بیش از ۸۰۰۰ نفر در ۲۲ استان ایران بازداشت شدند. شماری از بازداشت شدگان با پرونده سازی هنوز هم در زندان به سر میبرند.

از روزهای آبان ۹۸ به این سو کارگران و توده های مردم معترض بدون وقفه مبارزات حق طلبانه خود را در اشکال مختلف ادامه داده اند ومطالبات خود را پیگیری کرده اند. اما جمهوری اسلامی مانند هر رژیم دیکتاتوریِ دیگری از سایه خود نیز می ترسد. از این رو هرگونه اعتراض مدنی و صنفی را خطری برای موجودیت خود تلقی میکند. چه بسا اعتصابات کارگری، اعتراضات زنان و طرفداران محیط زیست، طی سالهای حاکمیت این رژیم، با خشونت سرکوب شده و به خون کشیده شدند. سران این رژیم همیشه بر این باور بوده اند که نشان دادنِ هر گونه نرمش احتمالی در برابر خواسته های معترضین، توقعات را مدام بالاتر می برد و چنین روندی سرانجام به زوال قدرت آنها منجر می شود. این رژیم که نه میخواهد و نه میتواند، فضای باز سیاسی را در ایران تحمل کند و یا منشاء بهبودی در شرایط زندگی و معیشت کارگران و مردم محروم باشد، به چیزی جز توطئه های جدید و تکامل روشهای سرکوب نمی اندیشد. در سوی دیگر، مردم نیز دریافته اند که کوچکترین بهبودی در شرایط زندگیِ مصیبت باری که این رژیم بر آنها تحمیل کرده است، جز به نیروی اعتراض و مبارزه خود آنها حاصل نخواهد شد. از اینرو خیزش های مردمی در کنار اعتصابها و اعتراضهای جاری، به بخشی از حیات سیاسی این جامعه تبدیل شده اند. در واقع، جبههِ نبردی به پهنای همه ایران، بین جمهوری اسلامی و اکثریت مردمِ استثمار شده و محروم گشوده شده است.

اگر در یک سوی این جبهه جمهوری اسلامی مدام در کار تقویت ابزارهای سرکوب است و هر روز توطئه جدیدی برای خاموش ساختن صدای مردم معترض در آستین دارد، جبهه مقابل نیز به تکامل تاکتیک ها، به ساختن ابزارهای سازمانی جدید، به درس گیری از اشتباهات، به رفع کمبودها نیاز حیاتی دارد. در سالگرد خیزش مردمی آبان ۹۸ یاد جانباختگان جسوری را که در مقابله گلوله های دشمن سینه سپر کردند و برای دست یابی به آزادی و حق عمومی جانبازی کردند، گرامی میداریم و به خانواده های این عزیزان که در سنگر مبارزه برای به محاکمه کشیدن رژیم به نبرد برخاسته اند درود می فرستیم.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *