در آستانه ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، قتل سوگند صیادی، دختر نوجوان ۱۶ ساله در کرمانشاه، بار دیگر ابعاد هولناک خشونت علیه زنان و دختران در ایران را به مسئلهای فوری و انکارناپذیر تبدیل کرده است. سوگند به دست پدرش کشته شد؛ دختری که نهتنها در محیط خانواده امنیت نداشت، بلکه حتی در مدرسه نیز صدای ترس و درخواست کمکش شنیده نشد.
آنچه در پرونده سوگند اهمیت ویژهای دارد، تنها جنایت رخداده در خانه نیست؛ بلکه اتفاقاتی است که پیش از آن در محیط مدرسه روی داده است. بنا بر گزارشهای منتشرشده، پدر سوگند به مدرسه فراخوانده شد و در حضور دانشآموزان و مسئولان مدرسه، او را مورد ضربوشتم قرار داد. سوگند پیش از بازگشت به خانه نسبت به جان خود ابراز نگرانی کرده و هشدار داده بود که ممکن است به دست پدرش کشته شود. با این وجود، مسئولان مدرسه نتوانستند یا نخواستند مانع بازگشت او به محیط خطرناک خانواده شوند. این بیتوجهی، پرسشهای جدی درباره مسئولیت مدیریت مدرسه و نظام آموزشی در حفاظت از جان دانشآموزان مطرح میکند.
مدرسه باید فضایی برای آموختن، رشد، استقلال فکری و احساس امنیت باشد، نه نهادی که بهجای حمایت از دانشآموز در برابر خشونت، او را در معرض خطر بیشتری قرار دهد. مسئولیت معلمان، مدیران و نهادهای آموزشی در برابر دانشآموزانی که مورد تهدید و آزار قرار میگیرند، مسئولیتی جدی و غیرقابل چشمپوشی است. هیچ مسئله خانوادگی، اختلاف شخصی یا ادعای حفظ آبرو و ناموس نمیتواند توجیهی برای نادیده گرفتن خطر جانی یک کودک و نوجوان باشد.
پرونده سوگند را باید در بستر گستردهتر خشونت علیه زنان در ایران بررسی کرد. قتلهای ناموسی، خشونت خانگی، ازدواج اجباری، کودکآزاری و محروم کردن دختران از حق انتخاب، جلوههای مختلف مناسباتی هستند که زن را نه انسانی مستقل، بلکه تحت اختیار و مالکیت مردان خانواده میدانند. قوانین تبعیضآمیز جمهوری اسلامی نیز با به رسمیت نشناختن برابری کامل زنان و مردان و فراهم نکردن حمایت مؤثر در برابر خشونت، به تداوم این وضعیت کمک میکنند. مبارزه با این جنایتها بدون مقابله با ریشههای قانونی، فرهنگی و اجتماعی آنها ممکن نیست.
۲۵ نوامبر، یادآور مبارزه زنانی است که در برابر خشونت و سرکوب ایستادهاند. این روز باید فرصتی برای فراتر رفتن از محکومیت لفظی جنایتها و طرح مطالبات اساسی برای پایان دادن به خشونت جنسیتی باشد. آمارهای جهانی نیز نشان میدهند که بخش بزرگی از زنکشیها در محیط خانواده و به دست نزدیکترین افراد به قربانیان اتفاق میافتد. بنابراین، تأمین امنیت زنان و دختران نیازمند حمایت قانونی، نهادهای مستقل حمایتی، آموزش برابری جنسیتی و به رسمیت شناختن حق زنان بر زندگی و سرنوشت خویش است.
کمیته زنان کومهله ضمن محکوم کردن قتل سوگند صیادی، خواهان روشن شدن همه ابعاد این جنایت، پاسخگویی عاملان و نهادهای مسئول و پایان دادن به مصونیت مرتکبان خشونت علیه زنان است.
ما بر حق بیقیدوشرط زنان و دختران برای زندگی، آزادی، امنیت، انتخاب و تعیین سرنوشت خود تأکید میکنیم و باور داریم که رهایی زنان بدون مبارزه با نظام مردسالار و دستیابی به برابری واقعی امکانپذیر نیست.
18نوامبر 2026
کمیته زنان کومهله


