در آثار هیچ یکی از فیلمسازان موج نوی فرانسه ، شهر پاریس این اندازه خسته بازنمایی نشده است. واقعیتی بی‌درنگ نتیجه ی احوال کاراکترهای فیلم و به همان اندازه مرتبط با زمانه‌ای که آنها را دربر گرفته است؛ سال‌های برباد رفتن امیدهای مه ۶۸ و تقلیل یافتن آن رهاجویی عظیم به چارچوب تنگ خانه ها و کافه ها. آن‌قدر که دوربین فیلمساز همواره چاره ای جز گرفتن معدودی نمای بسته و مشابه هم نداشته و از همین قرار عنصر تکرار شده است مهم‌ترین مشخصه ی روایی و بصری فیلم … در اولین نشست از سری نشست‌های (…)
–
2024/10