برگی از تاریخ برگرفته از: پیام نشریه صدای انقلاب ایران، در سال(۱۳۶۹).
تقدیم به: مردم مبارز و آزادیخواه در اعتراضات اخیر در سال ۱۴۰۴، در ایران تحت سلطه رژیم جمهوری اسلامی.
✍️:شمس الدین – امانتی.
۲۱/۱۰/۱۴۰۴
دستاوردهای قیام بهمن زنده است.
برای کسانی که در روزهای قیام بهمن در صفوف مردم قیام کرده حرکت میکردند یادآوری روزهای قیام بهمن یادآوری روزهای آزادی و پیروزی است. قیام بعد از یکسال نبرد خونین در روز ۲۲ بهمن با مسلح شدن مردم و حمله مسلحانه به تمام ارگان حاکمیت دولت شاهنشاهی، حاکمیت مردم را رسما اعلام کرد.
روز ۲۲ بهمن روز سرنگونی رژیم شاه و استقرار حکومت مردم بود. حکومتی که روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ تا روز ۲۸ مرداد ۵۸ طول کشید. در روز ۲۸ مرداد ۵۸ تعرض وسیع و مسلحانه جریان بورژوا – اسلامی حاکم بر علیه مردم رسما با لشکر کشی به کُردستان آغاز شد. این تعرض علیه پیشرویهای کارگران و زحمتکشان، خلع سلاح آنها و استقرار کامل حاکمیت ارتجاعی بورژوازی در ایران بود. حاکمیتی که در تمام ۱۲سال گذشته ادامه یافت.
بورژوازی حاکم و مخالفین ضد انقلابیشان تلاش میکنند جامعه جمهوری اسلامی زده را به عنوان دستاورد قیام تبلیغ کنند و به مردم تلقین کنند که انقلاب ثمره ای جز این ندارد. اما برای کسانی که در قیام شرکت داشتند و در طول دوران آزادیهای واقعی بعد از آن زندگی کردند و در حیات جامعه نقش ایفا کردند روشن است که این دروغ بزرگی بیش نیست.
محصول قیام بهمن آن جامعه آزاد است که در فاصله بین سالهای ۵۷ تا مرداد ۵۸ بوجود آمده بود. جامعه ای که علیرغم حاکم بودن سرمایه داران آزادیهای واقعی را تنفس می کرد. اگر قرار باشد اشکالی در جامعه آن روز پیدا کرد عبارت بود از یک کاسه نبودن قدرت بنفع کارگران و مردم انقلابی و حضور و حاکمیت قوام نیافته سرمایه داران لیبرال و اسلامی هیچ چیز به جز این ضعف. قیام بهمن را به شکست و حاکمیت جمهوری اسلامی نکشاند.
در روزهای بعد از قیام مردم مسلح بودند. تسلیح عمومی به یمن قیام بهمن ارتش رسمی را منحل کرده بود، علیرغم مخالفت رهبران مذهبی مردم بطور عمومی مسلح بودند و در آن روزها رتبه های ارتش مایه ننگ بود از پلیس مخفی و شکنجه گر خبری نبود و زندانیان سیاسی آزاد شده بودند.
مسٔله ویران کردن زندانها و یا تبدیل آنها به موزه بحث روز بود، در آن روزها محاکمه شکنجه گران، دولتمردان و زندانیان و فرماندهان ارتش علنی بود و هیچ محاکمه مخفی انجام نمی گرفت. در آن روزها اسلحه ضامن این آزادی از پایین بود در روزهای بعد از قیام بهمن پارلمان، مجلس و هیئت دولت وجود نداشت شوراهای کارگران و زحمتکشان و شوراهای مردمی تصمیم می گرفتند.
در آن روزها شوراهای مستقیم مردمی در کارخانه ها، پادگانها، ادارات و موسسات آموزشی دولت غیر رسمی اما واقعی جامعه بودند و بحث روز بر سر چگونگی دخالت شوراهای کارگری در ارکان قدرت بود.
آن روزها کارگران صنعت نفت سیاست خارجی کشور را تعیین کردند و دولت مجبور به قبول آن شد. طبق این تصمیم دولت آمریکا، اسرائیل و آفریقای جنوبی و هر قدرت امپریالیستی و دیکتاتوری دیگر محکوم اعلام شد. و آزادی بیان، آزادی اجتماع، نشریات، تظاهرات، اعتصاب و تحصن رسما در کشور به اجرا در می آمد و جریان ارتجاعی بورژوا اسلامی حاکم جسارت تعرض به زنان و پیروان مذاهب دیگر را به خواب هم نمیدید.
دستاوردهای قیام بهمن تسلیح عمومی، قدرت گیری شوراهای کارگری و آزادیهای واقعی در جامعه بود و جمهوری اسلامی فقط با سرکوب و باز پس گرفتن این دستاوردها قادر شد حاکمیت سیاه و ارتجاعی بورژوازی را مجددا برقرار کند. جمهوری اسلامی محصول قیام بهمن نیست، محصول شکست قیام و محصول کم تجربگی و توهم توده ها به نیروهای مافوق قدرت خودشان بود، جمهوری اسلامی محصول نا آمادگی طبقه کارگر و کم تجربگی او در رهبری یک قیام اجتماعی است.
گر چه امروز توقعات مردم بسیار از توقعات و انتظارات روزهای بعد از قیام پایینتر است و این پایین آمدن توقع و تمکین به قدرت سرمایه خود محصول حاکمیت سپاه بورژوا – اسلامی است اما مردم در گنجینه تجاربشان، تجربه مستقیم یک قیام و زندگی آزاد در جامعه ای را که بطور نسبی این آزادیها را بر خود دیده است را مزه مزه کرده اند. و هرگز از یاد نخواهند برد.
مردم و کارگران و زحمتکشان امروز بیش از گذشته به قدرت نیروی اتحاد خود آگاهند و در قیام آینده بدون چون و چرا قدرت متحد کارگران قدرت تعیین کننده در تضمین آزادی و پیروزی بعد از قیام خواهد بود.
